دلم میخواست موارد پایین رو در چند پست بنویسم ولی با توجه به تحولات اخیر نمی دونم چه وقتهایی می تونم وبلاگ بنویسم.شاید فواصلش کمتر یا شاید هم بیشتر شد

 1- امروز سالگرد سومین سال عقدمونه . فکر کردن بهش احساس خوب زنده بودن وزندگی کردن  رو بهم میده. آقای شوهر بابت تمام لحظه های این سه سال در کنار هم بودن ازت ممنون و راضیم .عاشق اون موقع هایی هستم که نوازشم میکنی و من بچه میشم تو بغلت و تو میگی به چی ها فکر کنم تا خوشحال تر باشم...وقتی به زور بیدار میمونی تا با من فیلم ببینی یا  وقتی میگی توی یه ظرف غذا بخوریم تا مجبور نشم بیشتر ظرف بشورم.یا میپرسی کی بیام, هر وقت تو بگی, یا وقتی خوشحال میشی میگم یه جمله گفتم تو این کارتونه یا وقتی میگی بارک الله این کارت خوب بود یاوقتی شوفاژ اتاق رو فقط به خاطر من باز میکنی تا همه جا گرم بشه و دیگه سرد نباشه یا...راستی آقای شوهر من تو  رو از کجا خریدم؟؟؟؟

2- اونکه عاشق بود و عمری از جداشدن میترسید   

 همه هراس و ترسش به دورغش نمی ارزید

اینروزها زیاد حالم خوب نیست .واقعیت اینه که وقتی از انجام کاری میترسیدی ولی انجامش دادی باید برای تحمل عواقبش تا رسیدن به اونچه که میخوای صبور تر وقوی تر باشی.شعر ی که بالا نوشتم رو خیلی دوست دارم و شما رو به خدا بهش صرفا" عاشقانه فکر نکنین منظورم نترسیدن و تحمل بیخودی نکردن در همه موارد ه. مسائل کاری ,روابط با اطرافیان,تصمیم گیری های روزمره حتی  ...معتقدم اگر بترسی جلو تر نمیری...من از صفر شروع کردن دوباره میترسم اما خوب گویا واسه من بایدیه .من,  آدم ترسیدن نیستم. آقای شوهر به فهمیدنت خیلی احتیاج دارم .با من باش.فعلا" مدتی صبوری...دو جانبه

3- من در کارتون گارفیلد یک نقش حاشیه ای گفتم به نام زلدا .که یه پیر دختر قرتیه.با صدای یکی از تیپ هام (پیرزنی که صداش خش داره)که البته امیدوارم به خاطر رفتارش کاملا" سانسور نشه و گرنه این دومین نقشیه که میگم و سانسور میشه.کلی هم ری اکشن های با نمک داشت.

بالاخره موفق شدیم ترتیب یک سفر ایرانگردی که مدتیه قراره  بریم  رو بدم .واقعیت اینکه الان یکسالی میشه که ما میخوایم سفر های داخلی رو در برنامه هامون بگنجیم ولی هر دفعه به دلیلی نمیشه که خدا رو شکر ایندفعه موفقیت آمیز بود. ما سه شنبه شب میریم یزد و جمعه شب هم برمیگردیم .با قطار داریم میریم (چه بانمک) آقای شوهر دفعه اولشه که سوار قطار میشه  البته خدا خدا میکنم از اینکار پشیمون نشیم.هتلمون هم هتل صفاییه است که هم فال و هم تماشا گویا من اولین سفر زندگیم وقتی چند ماهم بیشتر نبوده  رفتیم یزد و توی همین هتل هم رفتیم. از همین جا از کلیه دوستان که به جاهای دیدنی این شهر آشنا هستند تقاضا میکنم پیشنهاد بفرمایین. بعد از سفر حتما" کلی نوشتنی دارم ...

من از تو توقع نداشتم ... این چه انتظاریه که تو از من داری؟ ؟؟ فکرش هم نمی کردم ... راستی توقع داشتن چه جوری پیش میاد ؟ آدم ها خودشون با اجازه از فهم و درک خودشون یک سری توقعات رو در خودشون ایجاد میکنن حالا ممکنه این توقع از کاربرد یک شی ء باشه یا نه از رفتار یه آدم .مثلا" شما از ماشینتون توقع دارین شما رو راه ببره چون به نظر سالمه وبنزین هم داره اما اگه یه وقت نبرد!!! یا مثلا" از کارمندتون انتظار دارین براتون خیلی خوب کارکنه چون بهش حقوق میدین . در مورد اشیاء ما به هرحال یه جواب منطقی برای کم کاری یا حتی کار نکردن  پیدا می کنیم و در بعضی مواقع حتی کاربری رو هم عوض میکنیم مثلا" از مسواک برای واکس کفش استفاده میکنیم. اما در مورد آدم ها چطور؟ برای آدم این موجود چند بعدی با ملغمه ای از احساسات شناخته ونشناخته برای خودش چی ؟ تازه توجه داشته باشین ما گاهی از آدم ها توقعاتی داریم که اونها خودشون هم ازش بی خبرن و یا گاهی توقع داریم کار دیگه ای برای ما بکنن ولی اونها دارن کار دیگه ای برای ما میکنن. حالا به این ها توقعات احساسی رو هم اضافه کنین. راستی باید چیکار کرد.کاش میشد توقع نداشت تا کسی توقعی نداشته باشه ولی مگه میشه؟؟؟ گاهی میشه توقعات رو کم کرد یا حتی بازگو کرد تا مشکل حل شه ولی با زن ایرونی که گاهی حتی نمی دونه توقع احساسیش رو چطور باید اعلام کنه چه کار میشه کرد؟؟؟ بدتر از این ها  وقتیه که شما دارین با جون و دل برای کسی کاری انجام میدین تا کمک بزرگی باشین ولی ناگهان متوجه میشین طرف از شما توقعات براورده نشده دیگه داره و اونوقته که زهی خیال باطل و وقت باطل و... درمود توقع هرچی بیشتر فکر میکنم گنگ ترم.امان از بعضی چیزا که خالقش خود آدمیزاده. حالا که این کلمه رو می نویسم چقدر به نظرم غریب و عجیب میاد.

خسته ام این روزها خیلی خسته ام فکر می کردم نتونم حتی 2 خط بنویسم ولی حالا میبینم انگار دلم میخواد همین جا بشینم و حالا  حالا ها بنویسم ولی خوب این چه توقعیه که از شما داشته باشم تا بخونین و فحش ندین!!!