داشتم در سایت معتبری میخوندم که در رده بندی شهر های دنیا به عنوان بهترین مکان برای زندگی امسال هم دو شهر تورنتو و ونکوور در بین 15 شهر اول دنیا قرار گرفتند و در ادامه (منظورم خیلی پایین های جدول!) اسم تهران رو به عنوان 125امین شهر دنیا یافتم.ضمن اینکه در همون سایت خوندم که امسال کانادایی ها به عنوان شاد ترین مردم دنیا انتخاب شده اند.با خودم فکر میکنم یعنی یک آدم بالای سی سال و زیر 40 سال وقتی از 125 امین شهر دنیا داره میره توی 15 تای اول باید چقدر تغییر یاد بگیره؟؟؟و خداشاهده در خونسردی اعتراف میکنم این فکر منو نمی ترسونه بلکه هیجان زده ام میکنه!

راستی یه سوالی خیلی ذهن منو مشغول میکنه. اینکه اگر بدونی مجبوری به زودی بعضی از عادت ها رو کنار بذاری و یا از کسانی که همیشه باهاشون بودی دور بشی سعی میکنی از حالا ازشون فاصله بگیری یا ااینکه به جاش از نهایت فرصت باقیمونده ات استفاده کنی؟؟؟

پی نوشت : بعضی از پارچه ها موقع شستن رنگ میدن اما همه پارچه ها در مجاورت با اونها رنگ نمی گیرن!